Het zit met boterhanden aan mijn boeken.
 

Wanneer het kringgesprek voor allemaal
veilig wordt, zodat ook leugens en dromen
hun ware gezichten tonen, zoekt het de vloer af
met zijn voeten.

Het kind dat ritselt, schuifelt, lacht
alsof een menigte zich roert en dat
ik moet doen geloven dat zijn onbegrip
iets kostbaars is waarop de wereld vlast.

Als het vereenzaamt, ligt bij mij de schuld.

Ministers hebben mijn zorgbreedte doordacht
en telkens verder uitgemeten.
Zij scheppen en bevelen mijn veelzijdigheid
en slaan mij tot geleerde en gebedsgenezer,
zijn zelf in nevelen gehuld.

Ed Leeflang